Videoreeks van PBS over bekende logische denkfouten (“logical fallacies”) in bijvoorbeeld internetdiscussies   Leave a comment

Dick van der Wateren:

Pedro De Bruyckere, mijn medeblogger op OnderzoekOnderwijs.net, maakt ons attent op een interessante videoserie van PBS over redeneer- en denkfouten in discussies.

Originally posted on X, Y of Einstein?:

Discussies op internet (en daarbuiten), kunnen soms zeer verrijkend zijn, maar even vaak kan het behoorlijk mislopen. Dan heb ik het nog niet noodzakelijk over de wet van Godwin, maar over op de man spelen, valse tweedelingen en andere logische denkfouten. PBS maakte deze reeks over ‘logical fallacies’ waarbij ze mogelijk maken om een link over de discussiefout door te spelen aan degene die de fout maakt. Vraag is of dit de discussie zal helpen.

Anderzijds: voor lessen over discussiëren zijn deze video’s alvast zeer handig.

View original

Posted 07/12/2014 by Dick van der Wateren in onderwijs

The Pay   Leave a comment

Dick van der Wateren:

Prestatiebeloning in het onderwijs, bonussen, targets, toegevoegde waarde, meten is weten, afrekenen. Bij veel beleidsmakers gaan de oogjes al schitteren als ze daaraan denken. Dé manier om de kwaliteit van het onderwijs te verbeteren. Voor hen heb ik dit stukje geherblogd. Dit is wat je krijgt als je deze managementingrepen invoert. Verdeeldheid onder de medewerkers, alleen nog werken om je targets te halen, vooral geen dingen doen waarvoor je geen bonuspunten haalt en in het algemeen een hok vol makke schapen, die geen inspiratie vormen voor de leerlingen.
Niet doen dus. Maar wel vertrouwen op de deskundigheid, professionaliteit en bevlogenheid van de leraren. Van je school een bruisende gemeenschap maken waar iedereen enthousiast dat doet wat ze het liefste doen: kinderen en jonge mensen de weg wijzen in de wereld.

Originally posted on thesequietvoices:

Our school has recently gone through ‘appraisal season’. Each teacher had to prove that they were worthy of a pay-rise based on their achievement of three or four performance management targets.

Ahead of my meeting, I knew that I had only achieved two of my four. Previously, I had been explicitly told that a failure to meet my targets would automatically mean non-consideration for a pay-rise. I toyed with the idea of not taking any evidence at all, but didn’t want to appear too churlish, so played the game.

I didn’t get one.

I’m not disappointed, per se. Well, I am. A bit. But not really.

What does grate me is that money, and pay, has become a topic of conversation that is now permissible. My Dad used to tell me that religion, politics and your wages are always a no-no unless with the closest of friends.

Now, I’m hearing…

View original 341 woorden meer

Posted 26/10/2014 by Dick van der Wateren in onderwijs

Mijn gedachten bij ‘Samen Leren’   Leave a comment

Vorige week publiceerde een groep van negen onderwijsmensen en vijf politici de notitie ‘Samen Leren: aanbevelingen uit het onderwijs’. De notitie is de weerslag van een aantal gesprekken gedurende het afgelopen half jaar en is een grote stap vooruit, in ieder geval als een serieuze poging om politiek en beleid met de onderwijspraktijk te verbinden. Niettemin wil ik een paar kanttekeningen bij dit stuk plaatsen.

Uit het Volkskrantstuk De Haagse zegetocht van twee leraren (5/9/2014):

De opvallendste plannen uit Samen leren: aanbevelingen uit het onderwijs, waar VVD en PvdA zich achter hebben geschaard.
-Strengere toelatingsbeleid bij pabo’s en docentenopleidingen.
– Minder vakken in het voortgezet onderwijs, waardoor leraren meer tijd doorbrengen met leerlingen. Zo is er meer ruimte voor verdieping en reflectie.
– Aantrekkelijker arbeidsvoorwaarden: goede docenten moeten beter beloond kunnen worden.
– Een onafhankelijke vereniging van leraren, die vooroploopt in de professionalisering van het onderwijs, maar niet strijdt voor arbeidsvoorwaarden.
– Een lerarenregister, waarin de opleiding en bijscholing van leraren geregistreerd wordt.
– Een innovatiefonds waaruit leraren geld kunnen krijgen om vernieuwende ideeën uit te proberen.

Zie ook de samenvatting van Samen Leren op de blog van Jelmer Evers.

De auteurs van ‘Samen Leren’ zijn:
Onderwijs: Hetty Belgers, Jet Dekkers, Jelmer Evers, Ilja Klink, Rene Kneyber, Laurens van Lier, Ruud Porck, Jaap Versfelt en Eric van ’t Zelfde
Onderwijswoordvoerders van de Tweede Kamer-fracties van de VVD en de PvdA: Pieter Duisenberg, Karin Straus, Tanja Jadnanansing, Loes Ypma en Mohammed Mohandis.

Mijn gedachten bij ‘Samen Leren’

Om te beginnen, geweldig initiatief en belangrijke eerste stap om het onderwijs in Nederland vooruit te helpen. Net als Hartger Wassink mis ik een paar dingen, al begrijp ik heel goed dat dit een schets van een eerste aanzet is.

Dat D66 niet meedeed – wat tamelijk voor de hand lag – kan ik me enigszins voorstellen. Je wilt niet in allerlei politiek gekrakeel terechtkomen waardoor de zaak vertraagd wordt. Niettemin zie ik nu al van alles voorbij komen dat mij in tegenspraak lijkt met Het Alternatief. Misschien de invloed van de in Den Haag heersende neoliberale visie op onderwijs?

Zo vraag ik me af waarom het Nederlandse onderwijs “één van de beste ter wereld” moet worden? Ik dacht dat we juist niet mee gingen in de wereldwijde ratrace wie de beste is. En, wat is trouwens “beste”? Ik dacht dat we, in de geest van Biesta, voor ‘goed’ onderwijs gingen. Ik ben bang dat we zo, onder druk van de politiek en andere krachten, toch weer in een meten-is-weten-cultuur terechtkomen, waar we nu juist vanaf wilden.

Mijn belangrijkste punt is dan ook dat jullie stuk te weinig aandacht geeft aan de kern waar het bij goed onderwijs over moet gaan. Heel kort noemen jullie het curriculum, dat “nieuw en uitdagend” en “bij de tijd” zou moeten zijn en voldoende samenhang zou moeten hebben tussen vakgebieden. Jullie hele stuk lijkt op gedachten te rusten, waartegen Gert Biesta zich juist tegen afzet. Goed onderwijs is in de visie van Biesta niet effectief onderwijs, of doelmatig onderwijs, want daarbij gaat het om de processen. Het is ook niet: excellent onderwijs, omdat het daar om competitie gaat. Hij pleit voor wereldgericht onderwijs, dat in gelijke mate aandacht heeft voor kwalificatie, socialisatie en subjectivering van het kind. (Lees ook mijn stuk over Biesta.)

Jullie pamflet noemt “inbreng vanuit de maatschappij”, maar wanneer niet vooraf duidelijk wordt gemaakt dat we streven naar een wereldgericht, existentieel curriculum, vrees ik dat het uiteindelijk neer gaat komen op ‘maatschappelijk relevant’ onderwijs en daarvan hebben we al genoeg gruwelijks meegemaakt.

Mijn bezwaar is dan ook dat het pamflet vooral lijkt te streven naar reparatie van het huidige onderwijs en nog te weinig een nieuwe onderwijsvisie ontwikkelt.

Nogmaals, alle lof en respect voor jullie initiatief, maar nu komt het erop aan goede filosofische grondslagen te leggen. Daar zullen we samen aan moeten werken.

Posted 13/09/2014 by Dick van der Wateren in onderwijs, politiek

Tagged with , ,

Leren, professionaliseren en ruimte   2 comments

Dick van der Wateren:

Deze post heb ik overgenomen van de blog van Frans Droog

Originally posted on Droog's:

vives-logo-2013Leren, professionaliseren en ruimte
Naast les geven is een taak van leerkrachten en docenten ook leren. Professionaliseren.
Traditioneel gebeurt dit door het inhuren van experts tijdens studiedagen en wordt het onderwerp bepaald door de schoolleiding. Deze vorm van scholing sluit echter niet altijd aan bij de wensen van docenten en gaat vaak voorbij aan bestaande verschillen tussen de kennis, ervaring, wensen en behoeften van docenten. Helaas worden met de beste intenties georganiseeerde studiedagen nogal eens ervaren als overbodig, nutteloos, niet passend en dus tijdverspilling. Tegelijkertijd heeft iedere leerkracht en docent de verplichting zichzelf te verbeteren door scholing.

In toenemende mate vindt professionalisering daarom ook plaats door gebruik te maken van de kennis, kunde en ervaring die al bestaat binnen de beroepsgroep zelf. Er zijn scholen en besturen die dit intern vorm geven, bijvoorbeeld in de vorm van een academie.
Een andere stap in deze ontwikkeling is de docent die zelf…

View original 1.335 woorden meer

Posted 07/09/2014 by Dick van der Wateren in onderwijs

United4education nodigt je uit   2 comments

Uitnodiging 1 oktober

United4education presenteert zich!

En nodigt jou uit om mee te doen!

 
Op 1 oktober presenteren wij ons. Wij zijn United4education, een nieuw collectief dat de krachten verbindt van een brede groep scholen, leraren, docenten, onderzoekers en ouders die hun aanpak radicaal willen veranderen–of daar al mee bezig zijn. In duizend dagen willen wij een stevige basis leggen voor de transitie van het Nederlandse onderwijs.

Echte transitie[1] duurt langer dan duizend dagen, maar we willen de beweging, die leidt tot een totale transitie, in die tijd onomkeerbaar in gang zetten. Want wij denken dat leerlingen in Nederland nu niet het onderwijs krijgen dat het beste past bij de huidige maatschappij. Wij weten dat dat wel mogelijk is en willen de spotlights zetten op de radicale initiatieven die we al genomen hebben. We willen de beweging die al bestaat, verbinden en versterken, en daarmee de transitie versnellen. Dat lukt beter wanneer we met veel individuele deelnemers en representanten van veel verschillende deelnemende organisaties zijn. We nodigen iedereen die zich aangesproken voelt door dit initiatief en om daadwerkelijk mee aan te pakken, uit om op 1 oktober aanwezig te zijn bij de presentatie van United4Education in Beeld en Geluid in Hilversum.
 
Het onderwijs moet anders, want de samenleving verandert

Elk kind heeft recht op het beste onderwijs. Ouders moeten voetstoots ervan kunnen uitgaan dat hun kind op een school zit waar het uitstekend wordt voorbereid op een plek in de samenleving. Dit vinden we in Nederland zo vanzelfsprekend dat de vraag of dat ook werkelijk het geval is nauwelijks gesteld wordt. Zoals onze kinderen op dit moment naar school gaan, zo zijn we tenslotte allemaal groot geworden, toch?

Maar gaat het ook écht goed? Worden onze kinderen wel uitstekend voorbereid op hun plek in de samenleving van de toekomst? In vergelijking met andere landen doet Nederland het niet slecht. En toch beginnen steeds meer leerlingen, ouders, scholen en wetenschappelijke instituten zich zorgen te maken en de roep om verandering van het onderwijs klinkt steeds luider. Er is teveel aandacht voor het systeem en te weinig voor de mens: de leerling, de leraar, de ouder. De mens moet weer centraal komen staan, in plaats van het systeem. Het onderwijs 3.0 moet mensgericht, motiverend en stimulerend zijn, met zo weinig mogelijk bureaucratie. De samenleving verandert in rap tempo. Het gesprek over wat kinderen nodig hebben om deel te nemen aan de rap veranderende samenleving moet breed en op goede gronden worden gevoerd.

Dat vinden WRR, OECD en de Onderwijsraad ook

Scholen die wel de noodzakelijke vernieuwing bij de kop pakken krijgen nauwelijks serieuze aandacht en, erger, lopen het risico op verdachtmakingen en negatieve publiciteit. En dat terwijl die scholen zich gesteund weten door onder andere de WRR[2], de OECD[3] en de Onderwijsraad[4], die oproepen om het onderwijs te vernieuwen. Het onderwijs heeft volgens de WRR te weinig aandacht voor individuele behoeften en mogelijkheden van leerlingen. En volgens de OECD is er te weinig visie op wat we in Nederland met het onderwijs willen bereiken. De Onderwijsraad waarschuwt dat onderwijskwaliteit te smal wordt gedefinieerd, in alleen de resultaten op enkele kernvakken.

United4education verbindt en versterkt verschillende initiatieven

United4education wil een stevige basis leggen voor een noodzakelijke transitie in het onderwijs. United4education doet dit niet op basis van een heilig geloof of dogma, maar op basis van wetenschappelijke inzichten en bewezen praktijken, en benut daarbij de transitiewetenschap als leidraad. United4education maakt zichtbaar wat er allemaal gebeurt en brengt zo een beweging op gang in de richting van ‘wat is goed onderwijs in een sterk veranderende samenleving?’ wetende dat voor een werkelijke transitie tijd en blijvende inzet nodig is.

United4education is een samenwerking van verschillende organisaties en personen, die ieder op hun eigen manier de verandering in het onderwijs vormgeven. Die verschillen zijn onze kracht, omdat het duidelijk maakt op welke manieren er aan beter onderwijs gewerkt kan worden.

Het doel van United4education is om een onomkeerbare beweging naar een echte transitie in het onderwijs te realiseren in duizend dagen te bereiken. Ieder jaar op 1 oktober laten we zien hoe ver we zijn. Als de transitie onomkeerbaar zal zijn ingezet, heffen we onszelf op.

Wie nodigen we uit voor de bijeenkomst op 1 oktober?

Wij zijn op zoek naar scholen, organisaties, en personen in het onderwijs die concreet werken aan een wezenlijke vernieuwing van het onderwijs voor alle kinderen, dat voorbereidt op de huidige samenleving, veelal net buiten het zicht van anderen. Wij nodigen hen uit in gesprek gaan om deze initiatieven te versterken.

We vragen daarbij van je, dat je bereid bent verder te kijken dan alleen je eigen thema of project. Een omslag in het denken is immers nodig. Door de initiatieven en experimenten met elkaar te verbinden ontstaan transitiepaden, die elk een ander aspect van de transitie tot doel hebben, terwijl we diverse uitkomsten open houden. Tijdens de bijeenkomst gaan deelnemers binnen hun transitiepad[5] met elkaar aan de slag. Denk daarbij bijvoorbeeld aan:

  • Moet het eindexamen blijven bestaan of moeten we kiezen voor een hele andere aanpak?
  • Leeromgevingen
  • De rol van ouders
  • Media
  • Ontwikkeling van leraren en leerlingen

En allerlei andere thema’s die uit de deelnemers zelf naar voren komen.

En we vragen van je om daadwerkelijk in actie te komen, om te komen tot een verandering van het hele systeem. Na 1 oktober volgen dan ook nog drie bijeenkomsten waar de stand van zaken van de transitiepaden met elkaar besproken wordt. Daarna wordt opnieuw een plan gemaakt voor het vervolg. Inzet is dus een groot palet aan deelnemers die zich concreet willen inzetten voor een fundamentele transitie. Iedereen blijft zijn eigen ding doen, maar we gaan meer verbinding maken en krachten bundelen.

Je kunt je opgeven op aanmeldingen@united4education.org. Deelname is kosteloos. Als je iets wilt eten, geef dat dan vooraf op, dan kun je voor weinig geld een daghap eten, vanaf 17.00 uur. De bijeenkomst begint om 18.00 uur en duurt tot uiterlijk 21.00 uur. Locatie: Beeld en Geluid in Hilversum. Als je je opgeeft voor de bijeenkomst betekent dat, dat je je committeert aan een vervolg.

Het precieze programma ontvang je binnen enkele weken. Er worden, kort, voorbeelden gegeven van geslaagde experimenten en ontwikkelingen en er is veel gelegenheid deel te nemen aan concrete transitiepaden.

Wel belangstelling, geen concrete plannen?

We houden je graag op de hoogte! Geef je e-mailadres door, en volg ons Twitter-account (@united4ed) voor het laatste nieuws. Voor de bijeenkomsten willen we ons nu vooral richten op mensen die een concreet initiatief hebben, dat we aan kunnen laten sluiten bij een van de transitiepaden.

Deelnemers aan United4Education zijn mensen van:

  • Nivoz/ Het Kind: Hartger Wassink
  • Operation Education: Claire Boonstra en Simone Haenen
  • Het Nieuwe Organiseren: Lenette Schuijt
  • The Crowd: Frans Droog
  • Mundium college: Jan Fasen
  • Agora: Sjef Drummen
  • De Balie: Rik Seveke
  • Universiteit Twente/ OU: Joseph Kessels
  • Beeld en Geluid: John Leek
  • Stad en Esch: Mark de Ruijter -Groenewold
  • ICT&E: Bob Hofman
  • The Learning Lab: Thieu Besselink
  • Hogeschool Arnhem Nijmegen: Esther van Popta en Guido Crolla
  • Knowmads: Guido Crolla
  • HAS Hogeschool: Evert Jan Ulrich
  • UniC Utrecht/ De Nederlandse School: Jelmer Evers
  • Liemers College: Harald Wiggers
  • Blogcollectief Onderzoek Onderwijs: Dick van der Wateren
  • Drift en Universiteit Rotterdam: Jan Rotmans (oprichter van deze groep)
  • Verbruggen Onderwijs Consultancy: Sandra Verbruggen (oprichter van deze groep)

 


[1] Met transitie bedoelen we: een nieuw gezichtspunt vanuit een nieuwe oriëntatie. Geen blauwdruk

[2] WRR: Naar een lerende economie. Investeren in het verdienvermogen van Nederland. Oktober 2013.

[3] OECD: Educational Evaluation and Assessment in the Netherlands. Strengths, Challenges and Policy Pointers. Mei 2014.

[4] Onderwijsraad: Een smalle kijk op onderwijskwaliteit. November 2013.

[5] Een transitiepad is een zoektocht, waarbij men de verschillende experimenten met elkaar verbindt en ook diverse uitkomsten open houdt. De richting waarin men zich beweegt, maar de definitieve uitkomst nog niet.

Posted 31/08/2014 by Dick van der Wateren in onderwijs

Tagged with ,

How To Train Your Robot   Leave a comment

Dick van der Wateren:

Wow! Dit is cool. De eerste codeerstappen voor kinderen. Kinderen hun eigen programmeertaal laten ontwerpen. De robots zijn hun ouders of andere mensen.

Originally posted on DrTechniko's Children's Stories and Games:

Last Sunday, I taught six kids of ages 5 to 7 how to program. “In what programming language?” you may ask. Well…I didn’t use a programming language, at least none that you know of. In fact, I didn’t even use a computer. Instead, I devised a game called “How To Train Your Robot”. Before I explain how the game works, let me tell my motivation.

I learned how to program during my freshman year at MIT when I was 19. It’s not because I didn’t have a computer at home or I hadn’t heard about programming languages. It was because (a) I thought programming was boring and (b) no one had told me why I should bother. In fact, my computer teacher in high school had told me “you don’t need to waste your time learning how to program. Now we have visual tools to build programs. Programming languages are…

View original 615 woorden meer

Posted 02/07/2014 by Dick van der Wateren in onderwijs

Commentaar op ‘Is een nieuw curriculum genoeg?’   3 comments

Dit is een reactie op het stuk dat Jelmer Evers op 22 mei op de groepsblog Onderzoek Onderwijs plaatste en dat ik als essentieel leeswerk aanbeveel. Het zou wel eens het begin kunnen zijn van een nieuw en op de wereld georiënteerd curriculum (in de zin die Gert Biesta eraan geeft). Zijn stuk is een kritische analyse van het rapport van de Onderwijsraad, ‘Een eigentijds curriculum’, dat onlangs verscheen.

Jelmer stelt het proces van curriculumontwikkeling voor als:

een permanente openbare beta [… w]aarbij de oplevering van een nieuw curriculum steeds als nieuwe mijlpaal dient.

Uitvoerders zijn ontwikkel- of design-gemeenschappen van leraren die in vakoverstijgende samenwerkingsverbanden werken aan een alomvattend curriculum.

Die ‘permanente openbare beta’, een open source curriculum dat voortdurend in ontwikkeling is en continu aan de praktijk wordt getoetst, is een van de baanbrekende aspecten van dit voorstel. Het tweede is de collectieve autonomie van leraren, die we al van ‘Het Alternatief’ kennen. En het derde is het impliciete voorstel om van het curriculum een existentieel curriculum te maken, waarbij vakoverstijgende verbanden worden gelegd.

Existentieel curriculum

De onderwijspedagoog Gert Biesta stelt dat het er in het onderwijs niet om gaat dat kinderen leren, maar dat ze iets leren, dat ze met een bepaald oogmerk leren en dat ze van iemand leren. Goed onderwijs kent in zijn opvatting drie domeinen: kwalificatie (kennis en vaardigheden), socialisatie (traditie, cultuur, normen en waarden) en subjectivering (de maatschappelijke vorming van de persoon). Daarvoor is een ‘existentieel curriculum’ nodig dat:

… het kind de kans [geeft] om in de wereld te komen. Dat is de taak van de school: niet bij jezelf blijven, maar buiten jezelf komen, in een plurale wereld. Het is jouw levenstaak om […] een volwassen relatie aan te gaan met de ander en het andere.

Een existentieel curriculum is, met andere woorden, een curriculum dat vooral kijkt welke mogelijkheden verschillende vakken en vakgebieden bieden voor leerlingen om (aspecten van) de wereld te ontmoeten. Daarbij verstaan we onder wereld alles wat buiten de persoon bestaat, zowel de fysieke als de sociale wereld en zowel op kleine als op grote schaal. Het lijkt me dat de aanpak die Evers hier voorstelt aan deze criteria voldoet. Bovendien lost die, naar mijn mening in een klap een aantal problemen in het onderwijs op.

Het eerste is het probleem dat de inhoud en de kwaliteit van het onderwijs worden bepaald door hogere bestuurslagen. Daarbij is de nadruk steeds meer op het economische en maatschappelijke nut van onderwijs komen te liggen en minder op de persoonlijke vorming. Het tweede, dat net als het vorige samenhangt met een neoliberale visie op onderwijs, is de overdreven waarde die wordt toegekend aan de meetbaarheid van onderwijsresultaten. Het gevolg is dat onderwijs geleidelijk reduceert tot datgene dat meetbaar is. Het derde is het probleem dat veel vernieuwingen in het onderwijs, voorgesteld als verbeteringen en oplossingen voor vermeende problemen, van bovenaf worden opgelegd. Vaak ontbreekt het de ‘vernieuwers’ aan kennis  en deskundigheid op het gebied van de onderwijspraktijk, met de bekende rampzalige gevolgen. Dit alles belemmert de professionele ontwikkeling van leraren, omdat ze zijn teruggebracht tot uitvoerders.

Sinds enige tijd wordt het onderwijs van hogerhand – en ook nu weer door de Onderwijsraad – opgeroepen meer aandacht te schenken aan ’21st century skills’, waaronder dan wordt verstaan: probleemoplossend vermogen, kritisch denken, creativiteit, sociale vaardigheden, culturele sensitiviteit en digitale geletterdheid. Los van het feit dat dit (op de laatste na) vaardigheden zijn zo oud als de mensheid en dat we er bovendien niet aan moeten denken dat die skills straks ook weer door Cito getoetst gaan worden, de manier waarop die moeten worden ingevoerd voorspelt weer weinig goeds. Commerciële curriculumontwikkelaars staan al weer klaar om ons, arme leraren, uit de brand te helpen.

Jelmers voorstel

  1. Het zwaartepunt en de verantwoordelijkheid komt bij de docenten te liggen, die de inhoud van het curriculum bepalen. Die zijn het meest deskundig op hun eigen vakgebied en kunnen het beste overzien hoe zich dat tot andere vakgebieden verhoudt.
  2. Ook de verantwoordelijkheid voor de kwaliteitscontrole komt bij docenten te liggen, zoals bij andere beroepsgroepen gebruikelijk is. Nauwelijks verrassend voor een auteur van Het Alternatief.
  3. De door Jelmer genoemde ontwikkel- of design-gemeenschappen vormen de natuurlijke organisatievorm voor leraren, zowel binnen scholen als binnen samenwerkingsverbanden van scholen. Zulke design-gemeenschappen kunnen werken als een open source platform zoals dat voor software-ontwikkelaars, Github.
  4. Omdat het curriculum als open source wordt ontwikkeld lost dat meteen het probleem op van de veel te dure, beperkte en snel verouderende schoolboeken, die door uitgevers op de markt worden gebracht.
  5. Het door Jelmer Evers voorgestelde curriculum omvat alledrie domeinen van Biesta. Door – in tegenstelling tot de Onderwijsraad – ook het derde domein (subjectivering) erbij te betrekken, wordt het curriculum werkelijk relevant voor jonge mensen.
  6. Formatieve en summatieve toetsing, inclusief de eindexamens, zijn een integraal deel van dit alles omvattende curriculum.
  7. Het alom geprezen, maar in de praktijk nauwelijks gefaciliteerde, levenlang leren is een integraal onderdeel van de permanente curriculumontwikkeling zoals Jelmer Evers die voorstelt. En ook lerarenopleidingen zijn in dit voorstel geïntegreerd.
  8. Jelmer pleit voor een substantiële innovatiepot voor docenten, scholen en ontwikkelgemeenschappen, die direct de beschikking moeten hebben over deze fondsen.
  9. De Onderwijscoöperatie zou de spil moeten worden van curriculumvernieuwing.

Dit alles klinkt mij als muziek in de oren. Ik zie vergezichten van edcamps van alfa-, beta- en gammadocenten die vakoverstijgende curricula ontwikkelen die werkelijk relevant zijn voor jonge mensen die in deze tijd opgroeien. Ik hoop daar een bijdrage aan te kunnen geven.

Bronnen

Gert Biesta (2014). The beautiful risk of education. Boulder, Co: Paradigm Publishers. In september verschijnt de Nederlandse vertaling door René Kneyber.

René Kneyber en Jelmer Evers, 2013. Het Alternatief: Weg met de afrekencultuur in het onderwijs!, uitgeverij Boom, Amsterdam.

Onderwijsraad. (2014). Een eigentijds curriculum. Den Haag. hier downloaden

%d bloggers op de volgende wijze: