Pedagogie tegen terrorisme

In zijn blog bij HetKind houdt Marcel van Herpen een vurig pleidooi voor pedagogie als middel om te voorkomen dat grote groepen jongeren zich buitengesloten voelen. Na de aanslagen in Parijs en het neerhalen van het Russische vliegtuig boven Sinaï  klinkt overal in de westerse wereld een roep om vergelding en het vernietigen van terroristische groepen in het Midden Oosten.

De verleiding is begrijpelijkerwijs heel groot om naar snelle oplossingen te zoeken voor de dreiging van terreur in ons deel van de wereld. Burgers willen zich nu veilig kunnen voelen. Politici kunnen het zich nauwelijks veroorloven om na te denken over de lange termijn. En toch is dat de enige oplossing. We moeten er alles aan doen om wereldwijd de verschillen tussen arm en rijk, tussen honger en overvloed, verminderen.

En hier, in ons deel van de wereld moeten we ernaar streven dat grote groepen in onze maatschappij zich niet buitengesloten voelen maar dezelfde kansen hebben als ieder ander. We moeten ervoor waken mensen, die gewoon een Nederlands paspoort hebben en hier geboren zijn, te behandelen als tweederangs Nederlanders of zelfs buitenlanders die hier eigenlijk niet thuishoren.

Onderwijs en opvoeding spelen daarbij een cruciale rol. Geen snelle oplossing, maar wel een die werkt. Daarover gaat het stuk van Marcel. Het begint zo:

Parijs. En al die andere aanslagen, dichtbij en ver weg. Voorbij de verbijstering en het verdriet voelt Marcel van Herpen dat ze een pedagogisch appèl doen aan iedere opvoeder. Want hoewel de agressie mondiale dimensies heeft, schuilt er vaak veel lokalere problematiek achter de frustraties waarmee de jonge daders hun verschrikkingen begaan. Problematiek van maatschappelijke uitsluiting. Problematiek waarop iedere leraar, buurtwerker of sportcoach alert moet zijn: ‘Het pedagogische is niet soft. Het is ons tegenwicht tegen buitensluiting. Want buitensluiting kan dodelijk zijn.’ 

Lees verder hier>>

Over Dick van der Wateren

Als blogger en onderwijsauteur denk ik na over onderwijs en pedagogiek. In 2016 verscheen bij Uitgeverij Ten Brink mijn boek 'Verwondering' waarin ik een lans breek voor onderwijs op basis van vragen die leerlingen zelf bedenken. Op het ECL in Haarlem heb ik talentvolle en begaafde leerlingen begeleid die meer uitdaging nodig hebben, en leerlingen gecoacht met diverse problemen - onderpresteren, perfectionisme, levensvragen. Na een lang leven in het onderwijs en de wetenschap ben ik in 2017 een filosofische praktijk beginnen, De Verwondering, in Amsterdam. Daar heb ik gesprekken met volwassenen zowel als jongeren over levensvragen, zingeving, werk, studie, relaties.

Nog geen reacties ... Wees de eerste die een reactie plaatst!

Geef een reactie of deel je eigen ervaringen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: